Ο Μίκης Θεοδωράκης και οι φίλοι του στην Κρήτη

Αρχή Ημερολόγιο Τα νέα του 2006 ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ

E-mail Εκτύπωση
Share

ΕΝΑ ΝΕΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗ ΖΑΤΟΥΝΑ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μίκης ΘεοδωράκηςO Πρόεδρος Αναστάσιος Πετρόπουλος, ο Αντιπρόεδρος Δημήτρης Ταλαγάνης και το ιδρυτικό μέλος του Διεθνούς Κέντρου Μ. Θεοδωράκης καθηγητής Αδαμάντιος Πεπελάσης, κατά τη συνέντευξη τύπου στο Μουσείο Μπενάκη την 4η Οκτωβρίου 2006, παρουσίασαν τους στόχους του Μουσείου Μ. Θεοδωράκη Ζάτουνας, που θα εγκαινιαστεί το Σάββατο 7 Οκτωβρίου, ώρα 17.30 στη Ζάτουνα Αρκαδίας (Δήμος Δημητσάνας).

Την συνέντευξη τύπου διοργάνωσε ο Σύλλογος Φίλων Μουσείου Μ. Θεοδωράκη - Ζάτουνας που είναι ο φορέας του Μουσείου και του Διεθνούς Κέντρου Μίκης Θεοδωράκης. Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσε κατά την συνέντευξη τύπου η τοποθέτηση του Αδαμάντιου Πεπελάση, ο οποίος προσδιόρισε την σύγχρονη εποχή ως παράγωγο της αντίθεσης του «αγροίκου πλούτου» προς την τέχνη, τον πολιτισμό και τις ανθρωπιστικές ιδέες. Ως καθηγητής οικονομολόγος, πρότεινε την ανάγκη υποστήριξης προσπαθειών ίδιων με εκείνη που αναπτύσσει στη Ζάτουνα το «Μουσείον - Διεθνές Κέντρο Μίκης Θεοδωράκης», προκειμένου να υπάρξει ανάπτυξη σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής. Τόνισε πως ένα τόσο μεγάλο αντάξιο του Μίκη Θεοδωράκη έργο στον τόπο της εξορίας του είναι μήνυμα ελευθερίας, δημοκρατίας και προόδου για την Ελλάδα και το μέλλον της. Εξέφρασε τη λύπη του διότι τέτοια έργα παρακινούνται μόνο από εμπνευσμένους πολίτες οι οποίοι έχουν συνείδηση του χρέους που έχουν προς την πολιτεία τους και διατύπωσε την ευχή να έχει αυτή η προσπάθεια την υποστήριξη του Κράτους και την γενναία αρωγή χορηγών.

Σύμφωνα με όσα ανέφεραν οι Αναστάσιος Πετρόπουλος και Δημήτρης Ταλαγάνης, το Μουσείον Μ. Θεοδωράκη Ζάτουνας αποτελεί «μουσείο μη κερδοσκοπικό, στην υπηρεσία της κοινωνίας και της ανάπτυξής της, ανοικτό στο κοινό, το οποίο αποκτά, συντηρεί, ερευνά, κοινοποιεί και εκθέτει υλικές μαρτυρίες για τους ανθρώπους και το περιβάλλον τους με σκοπό τη μελέτη, εκπαίδευση και ψυχαγωγία». Το σχέδιο και την επιμέλεια του Μουσείου είχε ο αρχιτέκτονας- ζωγράφος Δημήτρης Ταλαγάνης, ο οποίος εκτός από αντιπρόεδρος είναι και υπεύθυνος των διεθνών σχέσεων του «Μουσείου» και του Διεθνούς Κέντρου Μ. Θεοδωράκης. Όπως αναφέρθηκε, το «Μουσείον» ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές και στους προσανατολισμούς δράσης, που μετά από πολυετείς συζητήσεις, διαμάχες και διεθνή συνέδρια προσδιόρισε από το έτος 1974 το Διεθνές Συμβούλιο Μουσείων που συνέστησε η UNESCO κατά το έτος 1945. Η συνεργασία με μουσεία, ινστιτούτα και ιδρύματα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για την ανάπτυξη πολλαπλών δράσεων εγκαινιάστηκε ήδη με πρωτόκολλο συνεργασίας μεταξύ του «Μουσείου» και του Διεθνούς Κέντρου Μ. Θεοδωράκη και του ARCADIA UNIVERSITY που εδρεύει στη Ν. Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α.

Επίσης ανακοινώθηκε η προετοιμασία κοινών δραστηριοτήτων με το Μουσείο Μπενάκη, οι οποίες θα προσδιοριστούν σύντομα, ώστε η πρώτη κοινή εκδήλωση να πραγματοποιηθεί εντός του έτους 2007. Οι ομιλητές εξήραν τις μακροχρόνιες προσπάθειες του εκδότη της εφημερίδας «ΖΑΤΟΥΝΑ» και εξέφρασαν τις ευχαριστίες τους προς το Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως κ.κ. Θεόφιλο και τα μέλη του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου της Ζάτουνας, που παραχώρησαν το, ιδιοκτησίας της Εκκλησίας, παλιό πέτρινο σχολείο για να γίνει η στέγη του «Μουσείου». Σε αυτό το κτίριο, πρώην δημοτικό σχολείο, διδάχθηκαν τα πρώτα τους γράμματα ο Γιώργος και η Μαργαρίτα Θεοδωράκη κατά την περίοδο της εξορίας του Μίκη στη Ζάτουνα.

Σύμφωνα με τον εκδότη της εφημερίδας «ΖΑΤΟΥΝΑ» Ν. Φίλη, η παύση της λειτουργίας του συνέπεσε με το τέλος της εξορίας του Μίκη Θεοδωράκη, καθώς αποχώρησε μαζί του και η πολυπληθής αστυνομική δύναμη που είχε εγκατασταθεί στη Ζάτουνα για την επιτήρησή του. Η εξορία του Μίκη Θεοδωράκη παρέχει σήμερα το μοναδικό προνόμιο στη Ζάτουνα να φιλοξενεί ένα φορέα με σύγχρονες προδιαγραφές και κατευθύνσεις πολλαπλών δράσεων για τις τέχνες και την επιστήμη, που λειτουργεί σε ένα κτίριο εξοπλισμένο με σύγχρονα τεχνολογικά μέσα και ανακαινισμένο από τον Δημήτριο Ταλαγάνη με λαμπρότητα χάρη στους χορηγούς που συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια. Θερμές ευχαριστίες απηύθυνε ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου Αναστάσιος Πετρόπουλος προς τους χορηγούς Ελληνικά Πετρέλαια, Εθνική Τράπεζα, Τράπεζα Αττικής, Τράπεζα Κύπρου, Con.Tent, Klimanet, Aspiς Bank, Εθνική Ασφαλιστική, Χαλυβουργική. Επίσης ανακοινώθηκε ότι η εταιρεία Πρίνου δώρισε το έργο "MAUTHAUSEN" και ότι τον εξοπλισμό ασφάλειας του κτιρίου προσέφερε η εταιρεία Ranger Security. Στη συνέχεια αναφέρθηκε ότι η εταιρεία Φίλιππος Νάκας παραχώρησε ένα πιάνο για να εκπληρωθεί η επιθυμία του Μίκη να τραγουδήσει κατά την ημέρα των εγκαινίων που θα πραγματοποιηθούν την 7η Οκτωβρίου στη Ζάτουνα του Δήμου Δημητσάνας.

Στη συναυλία που θα ακολουθήσει με την ορχήστρα του Μίκη Θεοδωράκη, έχουν εκδηλώσει δεκάδες τραγουδιστές την επιθυμία να συμμετάσχουν, τραγουδώντας έργα του. Σύμφωνα με τους διοργανωτές η εκδήλωση θα εξελιχθεί σε παραδοσιακό γλέντι. Αφορμή θα δώσει ο Λάκης Χαλκιάς, ο οποίος προσφέρθηκε να τραγουδήσει με την ορχήστρα του μοραΐτικα δημοτικά τραγούδια, ενώ αγόρια και κορίτσια, ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές, θα παρακινούν τους παρευρισκόμενους στο χορό. Κατά τη λειτουργία της Κυριακής στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου στη Ζάτουνα θα γίνει δοξολογία, κατά το πέρας της οποίας ο Μίκης Θεοδωράκης θα εκφωνήσει πανηγυρικό με θέμα το Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και τον Διονύσιο Σολωμό.

Αθήνα 4.10.2006

Γραφείο Τύπου του Συλλόγου Φίλων Μουσείου Μ. Θεοδωράκη -Ζάτουνας,

φορέα του Μουσείου - Διεθνούς Κέντρου Μίκης Θεοδωράκης

Χαριλάου Τρικούπη αρ. 18

Τηλέφωνα επικοινωνίας: 2103626161, 2103631847

Fax: 2103619418

 

Στα εγκαίνια, ο Μίκης Θεοδωράκης, ήταν εκεί. «Ορθιος», όπως είπε χαρακτηριστικά στον τόπο που η ελληνική χούντα τον εξόρισε για 18 μήνες, στις 21 Αυγούστου του 1968. Με ορισμένους από τους κατοίκους του χωριού ξανά δίπλα του, να θυμούνται με διαύγεια τη συνύπαρξή τους.

Η ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη στα εγκαίνια του Μουσείου

Μίκης ΘεοδωράκηςΤύχη αγαθή μου δίνεται η ευκαιρία να εκφωνήσω εγκώμιο για δυο αγίους της νεοελληνικής μας ιστορίας, εδώ στον ίδιο χώρο, στον Ναό της Παναγίας, όπου πριν 38 χρόνια μαθήτευα την Βυζαντινή μουσική με Δάσκαλο τον Ιερομόναχο Πατέρα Θεοδόση περιστοιχιζόμενος από χορό ψαλτών χωροφυλάκων σε κείνους τους χλωμούς καιρούς της εθνικής μας ντροπής.

Μιλώντας για την επανάσταση του ΄21 οφείλω να μνημονεύσω ότι ο τόπος αυτός, η Ζάτουνα, γέννησε έναν από τους ξεχωριστούς της ήρωες, τον Στάϊκο Σταϊκόπουλο.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν υπήρξε μόνο η κυρίαρχη προσωπικότητα της Επανάστασης του ΄21 αλλά και η προσωποποίηση της κυρίαρχης ιδεολογίας του νεότερου Ελληνισμού.

Στέκεται πάντα όρθιος σ' αυτό το υψηλό βάθρο της ιστορίας στο οποίο τον οδήγησαν οι πράξεις του, πάντα ζωντανός και επίκαιρος, για να μας διδάσκει, να μας ελέγχει, να μας κρίνει και να μας καθοδηγεί.

Δύο υπήρξαν οι βασικές του ιδέες και τα ηθικά του κίνητρα: Πατρίδα και Ελευθερία. Και μία η κυρίαρχη κατεύθυνση και προτροπή: «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους». Έτσι συνέδεε άρρηκτα την Πατρίδα-Ελλάδα με την Ελευθερία των ελεύθερων και ασυμβίβαστων Ελλήνων. Για τον Κολοκοτρώνη δεν υπάρχει Ελλάδα χωρίς Ελευθερία, όμως για να υπάρξουν αυτές οι δύο ταυτόσημες έννοιες, πρέπει να υπάρχουν ελεύθεροι Έλληνες που να μπορούν να παραμένουν απροσκύνητοι και όρθιοι απέναντι σε κάθε εμπόδιο και δοκιμασία. Όμως γι' αυτό δεν παύει να μας καλεί και να μας νουθετεί με τη στεντόρεια φωνή του, που εξακολουθεί ως σήμερα να ανησυχεί μέσα από τους αιώνες: «Αγώνας», μιας και τίποτε δεν μας χαρίζεται και όλα πρέπει να κερδίζονται με προσπάθεια, με αγώνα και με θυσίες. «Θυσία», άλλη μια ιδέα καθαρά ελληνική, για να μη σκύψεις ποτέ το κεφάλι, ακόμα και μπροστά στο μαρτύριο και τον θάνατο. «Ελευθερία ή θάνατος» γράφει με ματωμένα γράμματα το λάβαρο του ΄21 που εξακολουθεί να ανεμίζει πάνω απ' τα κεφάλια μας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Για να δούμε λοιπόν σήμερα ποιοι είμαστε, πού είμαστε και κατά πού πηγαίνουμε, δεν έχουμε παρά να μετράμε τη ζωή μας με τα μέτρα τα κολοκοτρωναίικα, που είναι πάντα ζωντανά, πάντα παρόντα και πάντα επίκαιρα. Και τότε θα μπορούμε να δούμε κάθε στιγμή τον πραγματικό εαυτό μας. Για να χαρούμε ή για να κλάψουμε. Κι όταν δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο, αυτό σημαίνει ότι ξεστρατίσαμε για καλά κι ότι απ' το πραγματικό περιεχόμενο που πρέπει να έχουν οι έννοιες Ελλάδα και Έλληνες, μας έμειναν μόνο οι λέξεις.

Στο κάτω-κάτω το να θέλεις και να μπορείς να ζεις ελεύθερος, είναι ένας τρόπος ζωής που σε κάνει να χαίρεσαι και πιστεύω ότι αυτός ο τρόπος ταιριάζει στον άνθρωπο. Όπως ταιριάζει στον αετό να πετά και στο σκουλήκι να σέρνεται. Να όμως που για μας τους ανθρώπους ούτε εύκολο είναι ούτε αυτονόητο, μιας και ανάμεσά μας υπάρχουν οι βίαιοι, οι δυνάστες και οι εξουσιαστές που ζουν από το αίμα και τον πόνο των άλλων, των αδύνατων και των προσκυνημένων. Επομένως για να θέλεις και να μπορείς όπως είπα να ζεις ελεύθερος, πρέπει να ξέρεις και να θέλεις να ακολουθείς τα χνάρια εκείνων που με το παράδειγμά τους μας δείχνουν το δρόμο που θα πρέπει να ακολουθήσουμε για να κερδίζουμε κάθε στιγμή τη Λευτεριά μας. Και μεις έχουμε πολλά τέτοια παραδείγματα, πολλούς ήρωες και πολλούς οδηγούς κι ανάμεσά τους σύμβολο τρανό και κορυφαίο ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης που τη μνήμη του τιμάμε σήμερα εδώ σ' αυτή τη σύναξη και σ' όλη την Ελλάδα.

Σήμερα η κοινωνία μας περνάει κρίση. Κρίση ηθική και κρίση ταυτότητας. Ποιος μπορεί, αλήθεια, να πει με βεβαιότητα ποιοι είμαστε, πού βρισκόμαστε και πού πάμε; Είναι αλήθεια ότι κερδίσαμε πολλά και σημαντικά. Όμως σε σχέση με τον πυρήνα των ιδεωδών και των στόχων που ενέπνευσαν αρματωλούς του ΄21 απέχουμε παρασάγγας. Κι αυτό γιατί ευθύς μετά την επανάσταση κυριάρχησαν ξένα αντισώματα που ευθύς βρήκαν Έλληνες προσκυνημένους για να τα υπηρετήσουν. Όθωνας, Γλύξμπουργκ και Τρούμαν δεν είχαν παρά ένα στόχο: Να σκοτώσουν δυο φορές τον Κολοκοτρώνη: τη μια ζωντανό και την άλλη πεθαμένο. Έτσι από τότε, από το 1830 έως σήμερα, αντιπαλεύουν ο Κολοκοτρώνης και όσοι μπορούν και στέκονται όρθιοι τριγύρω του από τη μια και οι προσκυνημένοι γαντζωμένοι στις φούστες και τα παντελόνια των ξένων οι άλλοι. Αντιπαλεύει η Ελλάδα με την αντι-Ελλάδα χρόνο με χρόνο καθημερινά χωρίς ανάσα σε κάθε στάδιο της εθνικής μας ζωής και μέσα σε κάθε πτυχή του καθημερινού μας βίου.

Όμως τότε που η Ελλάδα πρόβαλε ελεύθερη μέσα από τα αίματα των γενναίων, έπρεπε παράλληλα να βρει την ψυχή της ψυχής της, όπως τη διατήρησε μέσα απ' τους αιώνες η ελληνική γλώσσα και οι ιστορικές και πολιτιστικές μας παραδόσεις, που τότε είχαν ένα πρόσωπο: το δημοτικό μας τραγούδι με τον γνήσιο ελληνικό λόγο που με λέξεις μιας ασύλληπτης ομορφιάς προσπαθούσε να κλείσει μέσα του και να μας το παραδώσει έως σήμερα το δικό μας ήθος, το μοναδικό, το ελληνικό.

Κι ακόμα έπρεπε να βρεθεί ο μάστορας που όπως έκανε ο Κολοκοτρώνης εκφράζοντας με λόγια, με οράματα και με πράξεις το ιστορικό αίτημα της Ελευθερίας, έπρεπε κι αυτός να εκφράσει το επίσης ιστορικό αίτημα για την διατύπωση της πνευματικής διάστασης της νεογέννητης ελευθερίας. Κι αυτός ήταν ο Διονύσιος Σολωμός. Που αν και φραγκοθρεμμένος -τα πρώτα του ποιήματα τα έγραψε στα ιταλικά- έγινε όργανο ιστορίας που ως φαίνεται τον πρόσταξε να αναλάβει το τιτάνιο έργο να χαρίσει στους Έλληνες τη δική τους πνευματική φωνή εκφράζοντας με τον ελληνικό λόγο την ψυχική και πνευματική διάσταση του νεοέλληνα. Μιας και δεν μπορεί να υπάρξει σωστή και ολοκληρωμένη ελευθερία δίχως τον δικό της εθνικό Λόγο και πνευματική - καλλιτεχνική έκφραση.

Έτσι ο Θεός της Ελλάδας μας χάρισε από τα γεννοφάσκια μας ένα εκπληκτικό δίδυμο, τον Κολοκοτρώνη και τον Σολωμό, για να βάλουν γερά θεμέλια στο νεόκτιστο της σύγχρονης Ελλάδας. Ελευθερία ο ένας, ελεύθερη σκέψη ο άλλος. Κι αυτό το μπόλιασμα του δέντρου Ελλάδα ήταν δυνατό και από τότε τίποτα δεν μπόρεσε να το εμποδίσει να βγάλει ολοένα και νέα κλαδιά, νέα φύλλα, νέα άνθη και νέους καρπούς. Ούτε η φυλλοξήρα των ξένων ηγεμόνων ούτε τα σάλια των προσκυνημένων ούτε το τσεκούρι των ξένων κατακτητών.

Και όμως πάει καιρός τώρα που οι προσκυνημένοι χέρι-χέρι με τους ξένους γίνηκαν σκουλήκια που τρώνε την ψίχα του κορμού και πέφτουνε τα φύλλα και τα κλαδιά ξεραίνονται ένα-ένα. Και μεις φωνάζουμε στις ιερές σκιές για να μας σώσουν κι αυτές ρωτούν ποιοι είναι οι εχθροί; Πού είναι οι εχθροί; Και δεν υπάρχει στόμα για να τους αποκριθεί, ίσως γιατί όλοι αυτοί βρίσκονται ανάμεσά μας και δεν γνωρίζει πια κανείς ποιος είναι ποιος και τι πρέπει να γίνει για να σταματήσει το κακό.

Εν τω μεταξύ ο πολύς Φουτζιγιάμα -του τέλους της ιστορίας...- εκσφενδονίζει από την Ουάσιγκτον τις προφητείες-εντολές ότι τάχα η εθνότης, η εθνικότητα, το έθνος εμποδίζει την πρόοδο προς την παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή επιδιώκει την μετατροπή των λαών σε πολτό, σε οδοντόκρεμα ή κρέμα ξυρίσματος για τα δόντια και τα γένια του Μεγάλου Αφέντη του σύγχρονου Μεγάλου μας Βεζύρη, ακριβώς όπως γινόταν μ' εκείνον που αψήφησαν κάποτε οι Κολοκοτρώνηδες και τον νίκησαν. Για φανταστείτε, αλήθεια, τη διαφορά. Σε ποια επίπεδα βρίσκονταν τότε εκείνοι και σε ποια σήμερα εμείς. Δεν είναι λοιπόν ούτε οι ανέσεις ούτε τα αυτοκίνητα ούτε και ο υποτιθέμενος πολιτισμός για τον οποίο καυχώνται σήμερα οι άνθρωποι της Δύσης αλλά η ψυχή που βοηθάει τον άνθρωπο να σηκώνει κεφάλι και να παίρνει τη μοίρα του στα χέρια του. Κι αυτή η ψυχή είναι που μας λείπει σήμερα.

Σκέφτομαι απ' τη μια μεριά την ψυχή που την παρομοιάζω με μια γούρνα δροσερό νερό, με μια πηγή σαν εκείνη την «Πηγή του Πουλιού» στις κορφές του Μαινάλου, απ' όπου αναβλύζουν ασταμάτητα κρυστάλλινα νερά κι από την άλλη τον σημερινό εαυτό μας, τη σημερινή ελληνική κοινωνία καθώς παρακμάζει μέσα στην ξηρασία που προκαλούν η στειρότητα και τα αδιέξοδα και δέρνεται και υποφέρει από δίψα. Καταντήσαμε ηθικά, ψυχικά και πνευματικά ένας διψασμένος λαός που τυφλωμένος από μύρια όσα μικρόβια δεν βλέπει τη γούρνα με τα νερά που είναι δίπλα του και που μας κληρονόμησαν οι πρόγονοί μας, παλιότεροι και νεότεροι, ώστε να σκύψει και να πιει. «Να πιει να ξεδιψάσει», που λέει και το τραγούδι. Κι αντί γι' αυτό κοιτάει άλλον, ζητάει απ' αλλού τη λύση, στα εμφιαλωμένα με τα σιρόπια και τα αλκοόλ που μας πουλάνε ακριβά, όχι για να ξεδιψάσουμε αλλά για να σιροπιάσουμε και για να ζαλιστούμε και τελικά για να διψάσουμε ακόμα πιο πολύ.

Πώς θα αντισταθούμε στο Κακό; Συνηθισμένοι από θεωρίες, οργανώσεις και πρακτικές που όμως μας οδήγησαν εδώ που φτάσαμε, περιμένουμε ίσως τη σωτηρία από κάτι αντίστοιχο. Ας πούμε μια πρωτοβουλία, μια κίνηση, ένα κόμμα, για να βγούμε από το αδιέξοδο. Ξεχνάμε όμως ότι όλα αυτά είναι δοκιμασμένα και προ παντός τσεκαρισμένα με κόκκινη βούλα από το παγκοσμιοποιημένο ελληνικό κατεστημένο που τα έχει βάλει από καιρό στο τσεπάκι του. Όλοι και όλα είναι ελεγχόμενα και τα πιο πολλά ηθελημένα ή όχι όργανά του. Χίλια μάτια παρακολουθούν νυχθημερόν την κάθε μας σκέψη, την κάθε μας κίνηση. Χίλιες φωνές, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο τρυπώνουν στα σπίτια μας για να παραμορφώσουν την σκέψη μας και να διαστρεβλώσουν τα αισθήματα και τη συνείδησή μας. Χίλιοι μισθοφόροι είναι έτοιμοι να παρέμβουν στην παραμικρή προσπάθεια που να αμφισβητεί τον νέο εξουσιαστή.

Στόχος όλων αυτών είναι ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Διονύσιος Σολωμός που τους θέλουν αγάλματα ακίνητα και ακίνδυνα. Αυτοί ξέρουν. Γνωρίζουν καλά τι θα συμβεί αν δραπετεύσουν μέσα από τα μάρμαρα που τους έχουν φυλακισμένους και έρθουν να ζήσουν ανάμεσά μας. Μπορεί να γίνει όμως κάτι τέτοιο; Και πώς; Χιλιάδες εκείνοι, χιλιάδες όμως κι εμείς. Για να γίνουμε όμως δύναμη συλλογική και κάποτε ιστορική, θα πρέπει ένας-ένας να αναζητήσει μέσα του την πεμπτουσία της ανυπολόγιστης κληρονομιάς που μας άφησαν από το ΄21 έως σήμερα οι αμέτρητοι αγώνες των Ελλήνων για ελευθερία και ελεύθερη σκέψη.

Το γεγονός ότι σήμερα τιμούμε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη θεωρώντας ότι δεν πέθανε, ότι είναι πάντα ζωντανός, ζει ανάμεσά μας εξακολουθώντας να φωνάζει «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους», μας προσφέρει μια πρώτη ακτίνα ελπίδας. Μας δείχνει κατ' αρχήν από πού θα πρέπει να αρχίσουμε, γιατί αν ο βάρβαρος ξένος μας ματώνει το δέρμα μας, ο προσκυνημένος μολύνει το ίδιο μας το αίμα.

Από την πλευρά του πάλι ο Διονύσιος Σολωμός έχει αποδείξει ότι οι θησαυροί της πολιτιστικής μας παράδοσης είναι ανεξάντλητοι, φτάνει να θέλουμε και να ξέρουμε να τους ανακαλύψουμε και να τους κάνουμε δικούς μας δίνοντάς τους κάθε φορά σύγχρονη μορφή και περιεχόμενο. Χωρίς να χάνουμε την επαφή μας με τον κόσμο που μας περιβάλλει, πρέπει να σκύβουμε βαθειά μέσα μας κλείνοντας τ' αυτιά μας σε όσους μας κατηγορούν για τοπικισμό, εθνικισμό και άλλα παρόμοια. Είδαμε πιο πριν ότι το τελευταίο εμπόδιο για να μεταβληθούν οι λαοί σε έναν ανώνυμο και άβουλο πολτό καταναλωτών είναι η εθνική συνείδηση. Λαός που χάνει την εθνική του συνείδηση, που χάνει τη γλώσσα του, τα ήθη και τα έθιμά του, που χάνει τον πολιτισμό του, τελικά χάνει την ουσία της ύπαρξής του όπως έχει διαμορφωθεί μέσα από τους αιώνες σαν αποτέλεσμα μιας αδιάκοπης προσπάθειας σε όλους τους τομείς της ζωής και της σκέψης. Κι αυτό ακριβώς είναι που δίνει στον κάθε άνθρωπο, σε όποιο λαό κι αν ανήκει, την ουσιαστική χαρά της ζωής μέσα σε απόλυτη ψυχική ευδαιμονία και πνευματική εγρήγορση.

Εμείς οι νεοέλληνες πρέπει να νοιώθουμε τυχεροί γιατί πατάμε σε θεμέλια γερά και σε αγκωνάρια ανίκητα από το χρόνο κι ένα απ' αυτά, το πιο τρανό, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Ζάτουνα, 8.10.2006

Μίκης Θεοδωράκης

 

Διάλογοι & Διαλογισμοί

Ομιλίες & Κείμενα

Διεθνές Συνέδριο

"εκ βαθέων"

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ