Ο Μίκης Θεοδωράκης και οι φίλοι του στην Κρήτη

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

E-mail Εκτύπωση
Share

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (α) - του Μίκη Θεοδωράκη

Η «Σπίθα» βασίζεται επάνω σε δύο Αρχές: Βρίσκεται έξω και ενάντια στο παρόν Σύστημα Εξουσίας (που εκφράζει την ξένη εξάρτηση) και πιστεύει ότι η μοναδική λύση για να βγούμε από την κρίση είναι η Ριζοσπαστική, που σημαίνει ότι θα πρέπει να σπάσουν και να αντικατασταθούν οι ράγες πάνω στις οποίες οι δανειστές μας έχουν τοποθετήσει την αμαξοστοιχία «Ελλάς» και την κατευθύνουν προς την καταστροφή. Αυτή τη μοναδική λύση μπορεί να την πραγματοποιήσει μόνο η πανεθνική-παλλαϊκή ενότητα του ελληνικού Λαού.

Και για τον λόγο αυτόν, επειδή πιστεύει ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν ελεύθερες εκλογές μέσα σε συνθήκες απώλειας της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, η Σπίθα θα περιμένει -μονάχα αυτή- την επομένη μέρα των εκλογών, για να αντιμετωπίσει την πολλαπλασιασμένη οργή του Λαού, προκειμένου να πείσει όσο γίνεται περισσότερους πολίτες για την ορθότητα των ιδεών της.

Και θα είναι πολλαπλάσια η οργή του Λαού μας, γιατί η ισορροπία δυνάμεων μέσα στη Βουλή θα είναι η ίδια όπως σήμερα, δηλαδή με μια νέα κυριαρχία των μνημονιακών δυνάμεων. Που έχοντας νωπή μια δήθεν νέα λαϊκή εντολή, θα επιπέσουν πάνω στους εργαζόμενους με ακόμα μεγαλύτερη καταστροφική μανία. Και έτσι το τραίνο της Εξουσίας που ως γνωστόν προχωρεί πάνω στις ράγες του ΔΝΤ και της Τρόικας, θα μπορεί να διπλασιάσει την ταχύτητά του προς την κατεύθυνση που υποδεικνύει το Μνημόνιο 2, δηλαδή την ολοκληρωτική υποδούλωση του Ελληνικού Λαού και της χώρας στους ξένους δανειστές μας. Ένα τραίνο που δεν μπορεί να στρίψει δεξιά ή αριστερά και που το μπρος ή το πίσω, ην ανάπτυξη ή η βύθιση της οικονομίας, αποφασίζεται από τους ξένους.

Επομένως ο νέος μηχανοδηγός (ο νέος πρωθυπουργός), όπως και ο προηγούμενος, δεν μπορεί να κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να εφαρμόζει τις αποφάσεις-εντολές των ξένων, ουσιαστικά αδιάφορος για την κατεύθυνση προς την οποία μας οδηγούν οι ξένες ράγες και φυσικά ανίκανος να την αλλάξει, ακόμα και στην περίπτωση που θα ήθελε να το κάνει. Την αμαξοστοιχία την ακολουθούν πιστά τα βαγόνια των κομμάτων της Βουλής. Δεν έχει σημασία αν είναι πρώτο ή δεύτερο βαγόνι, τρίτο ή τέταρτο και ούτω καθ' εξής. Κυβέρνηση και Αντιπολίτευση, αδιάφορο αν το ένα βαγόνι φωνάζει «εμπρός» και το άλλο «πίσω» είτε το ένα «δεξιά» και το άλλο «αριστερά», έτσι καθώς θα είναι κολλημένα το ένα με το άλλο, είναι καταδικασμένα να ακολουθούν την αμαξοστοιχία και εκείνη να ακολουθεί τις ράγες, δηλαδή τις αποφάσεις των ξένων, αφού εμείς οι ίδιοι με τη θέλησή μας υπογράψαμε τη θανατική καταδίκη μας προσφέροντας στους ξένους την εθνική μας ακεραιότητα.

Εάν έπαιρνε η Σπίθα μέρος σ' αυτές τις εκλογές, θα έμπαινε κι αυτή σε κάποιο βαγόνι, για να πάει κι αυτή, παρασύροντας μαζί της τους όποιους ψηφοφόρους της προς την κατεύθυνση ΜΗΔΕΝ. Έτσι μ' αυτά και μ' αυτά ο αποπροσανατολισμός και η απελπισία του λαού μεγαλώνουν, με αποτέλεσμα να διαλύεται το πολιτικό προοδευτικό και αντιστασιακό κίνημα του λαού μας από κείνες τις δυνάμεις που παραδοσιακά πιστεύουν ότι μόνο ο ενωμένος λαός μπορεί να αντιμετωπίσει νικηφόρα  κάθε δύναμη ντόπια ή ξένη που επιβουλεύεται την ανεξαρτησία του, την τιμή του, την ελευθερία του και τα συμφέροντά του.

Εμείς, η Σπίθα, θα πρέπει να υποστηρίξουμε με όποιο τίμημα την άποψή μας ότι η συμμετοχή στις διαδικασίες που οργανώνει το Εξαρτημένο Σύστημα Εξουσίας (βλ. εκλογές) αποτελεί πράξη συμβιβασμού, ενισχύει την ξένη και ντόπια Εξουσία (πολιτική και οικονομική) και αφαιρεί από τον Λαό τη μοναδική δυνατότητα να πετάξει από πάνω του την εξάρτηση και τις δυνάμεις που την υποστηρίζουν και που είναι το παντοδύναμο μαζικό πανεθνικό και παλλαϊκό κίνημα αντίστασης, με στόχο την Απελευθέρωση και Αναγέννηση της χώρας.

Αθήνα, 21.3.2012

Μίκης Θεοδωράκης

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (γ) - του Μίκη Θεοδωράκη

Την εποχή της Γερμανικής Κατοχής ο στρατός μας ηττήθηκε και ο στρατηγός Τσολάκογλου που υπέγραψε την παράδοση, στιγματίστηκε για πάντα με το επίθετο «Κουίσλινγκ», δηλαδή συνεργάτης. Ο λαός μας δεν εξέτασε αν αυτή η υπογραφή, που σήμαινε την παράδοση της εθνικής μας ανεξαρτησίας σε ξένους, έγινε κάτω από συνθήκες ανωτέρας βίας και έκτοτε θεώρησε ότι όποιος συνεργάζεται με τον εισβολέα, είναι προδότης.

Από κει και πέρα και με εξαίρεση την περίοδο της μεγάλης πείνας στην Αθήνα, που οφειλόταν στο εμπάργκο που επιβλήθηκε για λόγους στρατηγικής από τους συμμάχους, η ζωή κυλούσε με στερήσεις αλλά θα λέγαμε «ομαλά». Το λέω αυτό για να μη φανταστεί κανείς ότι οι Ιταλοί και Γερμανοί στρατιώτες πυροβολούσαν και σκότωναν όποιον τολμούσε να κυκλοφορήσει.

Οι δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες, τα καταστήματα, οι βιοτεχνίες, τα σχολεία, τα καφενεία αλλά και τα εστιατόρια, τα θέατρα, οι συναυλίες της ΚΟΑ με έργα Ελλήνων με δυο λόγια όλη η καθημερινότητά μας κατέβηκε μεν πολλά σκαλιά προς το χειρότερο λόγω της συστηματικής κλοπής των προϊόντων μας από τους κατακτητές, όμως εξακολούθησε να υπάρχει και να κινείται προσαρμοζόμενη στις δύσκολες συνθήκες. Ιδιαίτερα η Τέχνη εξακολούθησε να υπάρχει: τα Θέατρα, οι συναυλίες της ΚΟΑ με έργα Ελλήνων συνθετών, οι εκδόσεις με έργα Ελλήνων συγγραφέων, οι εκθέσεις ζωγραφικής και τα περίφημα «ταράτσεν πάρτυ» της νεολαίας...

Οι Γερμανοί από την πλευρά τους έκαναν ό,τι μπορούσαν για να γίνουμε σύμμαχοί τους (βλ. τους Γάλλους του Πεταίν) για ένα λόγο παραπάνω. Γιατί οι ηγέτες του Γ΄ Ράιχ και ειδικά ο Χίτλερ ήταν θαυμαστές του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού! Γι' αυτό το λόγο άλλωστε διέταξε να αφεθούν ελεύθεροι όλοι οι αιχμάλωτοι στρατιώτες, σε αντίθεση με την πάγια τακτική των Γερμανών να κλείνουν σε στρατόπεδα τους αιχμαλώτους όλων των χωρών που νικήθηκαν πριν από μας.

Όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Τρίπολη στα 1941, μας επιτάξανε δύο δωμάτια για να μείνουν δυο συνταγματάρχες. Ο ένας απ' αυτούς μιλούσε γαλλικά κι έτσι μπορούσαμε να κουβεντιάσουμε στις 20 μέρες που πέρασαν μαζί μας. «Από όλους τους λαούς», μας έλεγαν, «θαυμάζουμε μονάχα εσάς. Ελάτε μαζί μας και σας υποσχόμαστε ότι το βιοτικό σας επίπεδο θα γίνει ανώτερο από πριν». Όμως οι Έλληνες, τότε γνήσιοι και σκληροτράχηλοι», προτίμησαν να πεινάσουν κι ακόμα να πεθάνουν παρά να έχουν πάνω από το κεφάλι τους έναν ξένο κατακτητή.

Δεν δέχθηκαν να γίνουν «φρόνιμοι» (δηλαδή δειλοί και προσκυνημένοι όπως έγιναν κάποιοι άλλοι λαοί στην Ευρώπη που την εποχή που άλλοι σκοτώνονταν για την τιμή της πατρίδας, αυτοί έτρωγαν με χρυσά κουτάλια.

Είπαμε «ΟΧΙ» δυο φορές: Μία στην «Αλβανία» και μια στην Κρήτη. Αλλά και μετά, στην κατοχή και έχοντας από πάνω μας 20 Μεραρχίες της Βέρμαχτ και τα μπουντρούμια της Γκεστάπο και πάλι αυτός ο σκληροτράχαλος και περήφανος λαός ξαναφώναξε ένα νέο μεγάλο ΟΧΙ δημιουργώντας το Κίνημα της Εθνικής Αντίστασης, με αποτέλεσμα να βγει η χώρα μας από τη δοκιμασία βαρειά τραυματισμένη αλλά περήφανη. Γεγονός που φόρτισε τις επόμενες γενιές με ηθική δύναμη που ακόμα και σήμερα υπάρχει καταπιεσμένη στα έγκατα της ψυχής του κάθε Έλληνα.

Συγκρίνοντας τις δύο εποχές, εκείνη με τους ξένους εξουσιαστές ντυμένους στρατιωτικά και τη σημερινή με τους ίδιους ξένους, αυτή τη φορά με πολιτικά και γραβάτα, σκέφτομαι τι θα συνέβαινε τότε, αν στην Ελλάδα επικρατούσε η σημερινή κατάσταση με τις χιλιάδες Τσολάκογλου-Κουίσλινγκ, τους δεκάδες χιλιάδες συνεργάτες και οπαδούς κι ένα λαό βαθειά διχασμένο από εκείνους -τους Αριστερούς- που την εποχή εκείνη δεν ήταν μόνο ενωμένοι αλλά κατόρθωναν να ενώσουν τον ελληνικό λαό και να τον κάνουν μια γροθιά.

Εάν λοιπόν η σημερινή Ελλάδα βρισκόταν την εποχή εκείνη, στις τότε συνθήκες, είναι σίγουρο ότι μετά τη νίκη των συμμάχων, θα έβγαινε από τη δοκιμασία χορτασμένη μεν, βεβηλωμένη δε στον αιώνα τον άπαντα.

Υπάρχει όμως μια βασική διαφορά που αποδεικνύεται ιστορικά. Ότι δηλαδή οι λαοί που συνεργάστηκαν έστω δουλικά με το Γ΄ Ράιχ, όχι μόνο δεν υπέφεραν οικονομικά αλλά τουναντίον το επίπεδο της ζωής τους παρέμεινε υψηλό.

Ενώ σήμερα λαοί όπως ο δικός μας, του οποίου οι εγχώριοι εξουσιαστές συνεργάζονται πιστά και δουλικά με το Τέταρτο Ράιχ, είναι καταδικασμένοι σε ανεργία, εξαθλίωση, πείνα, που οδηγούν σε πλήρη ηθική και βιολογική εξόντωση.

Υπήρχε όμως και μια άλλη διαφορά. Στη Γαλλία λ.χ. του Πεταίν δεν διανοήθηκαν να κάνουν εκλογές, γιατί ως φαίνεται διέθεταν έστω και έναν ελάχιστο αυτοσεβασμό και σκέφτηκαν πόσο τραγικά γελοίο είναι να καλείς ένα Λαό να ψηφίσει σε συνθήκες κατάλυσης της Εθνικής Κυριαρχίας.

Όμως οι δικοί μας πολυπληθείς Πεταίν, φαίνεται ότι δεν διαθέτουν ίχνος αυτοσεβασμού, ώστε δεν διστάζουν να μιλούν ακόμα και για εκλογές, όταν οι ίδιοι έχουν υπογράψει με τέσσερα χέρια την παράδοση της Εθνικής μας Κυριαρχίας.

Και αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στους Τσολάκογλου του χθες και του σήμερα: Ότι εκείνοι αναγκάστηκαν να γίνουν «Κουίσλινγκ», ενώ οι τωρινοί προδίδουν την πατρίδα τους μόνο από μωροφιλοδοξία και συμφέρον.

Και έτσι θα μείνουν στην Ιστορία...

Αθήνα, 26.3.2012

Μίκης Θεοδωράκης

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (δ) - του Μίκη Θεοδωράκη

Υπενθυμίζω ότι μια από τις βασικές μου θέσεις είναι ότι βρισκόμαστε 100% έξω και ενάντια στο Σύστημα Εξουσίας που εκφράζει και υπηρετεί την Εξάρτηση της χώρας από ξένες δυνάμεις. Ειδικά στα δύο τελευταία χρόνια με την παρουσία της Τρόικα η εξάρτηση έγινε φανερά Ξένη Κατοχή. Επομένως εκλογές κάτω από τη βαρειά σκιά των ξένων γκαουλάϊτερ είναι αδιανόητες για κάθε ελεύθερο πολίτη, δεδομένου ότι η όποια Βουλή μέσα στις παρούσες συνθήκες δεν θα είναι παρά ένα άλλοθι για να συνεχίζουν οι ξένοι να διαλύουν τη χώρα μας με δημοκρατικό μανδύα. Όπως εξ άλλου τονίστηκε στο Γιούρογκρουπ, η κυβέρνηση που θα προκύψει μέσα από ενδεχόμενες εκλογές θα είναι υποχρεωμένη να εφαρμόσει κατά γράμμα όλες τις δεσμεύσεις των Μνημονίων ένα και δύο. Μέσα σ' αυτό το σκηνικό ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της Αντιπολίτευσης δηλαδή των κομμάτων της Αριστεράς;

Μερικοί ξεχνούν -αλλά ευτυχώς όχι όλοι- το ρόλο που έπαιξε η Σπίθα στην αποκάλυψη του Μνημονίου (δείχνοντας έτσι ότι είμαστε η μοναδική πραγματική Αριστερά), αποκάλυψη που οδήγησε το Λαό μας να βγει στους δρόμους και τις πλατείες με την πεποίθηση ότι μονάχα αυτός πονάει πραγματικά την πατρίδα μας, μιας και οι κατεστημένες Αριστερές έχουν συμβιβαστεί και απορροφηθεί από το Σύστημα.

Αυτή είναι η δική μας θέση. Ότι δηλαδή δεν υπάρχει λύση μέσα από το Σύστημα. Και ότι μόνο ο ενημερωμένος, αγανακτισμένος αλλά και αποφασισμένος Λαός μπορεί να επιβάλει την μοναδική λύση. Τη ριζοσπαστική. Η εκλογική πρόταση θα μπορούσε να γίνει από το ΚΑΠ μόνο εφ' όσον κατάφερνε να συσπειρώσει τον ελληνικό λαό από την πατριωτική Αριστερά ως την πατριωτική Δεξιά. Όλα τα άλλα αποπροσανατολίζουν τον Λαό και γι' αυτό σήμερα υπάρχει και πάλι η γνωστή άπνοια, γιατί κάποιοι κοιμίζουν τον Λαό με φρούδες ελπίδες. Ότι δηλαδή τα κατεστημένα κόμματα της Αριστεράς, μαζί και η Σπίθα, μπορούμε να πάρουμε την πλειοψηφία και να τα αλλάξουμε όλα.

Όμως ακόμα και στην περίπτωση που το άθροισμα των αριστερών ψήφων -με τη συμμετοχή μας- μας δώσει ένα μεγάλο ποσοστό, το ερώτημα είναι αν συμφωνούν μεταξύ τους οι αριστεροί για να  συγκυβερνήσουν.

Αγαπητοί συναγωνιστές,

όταν στο κάλεσμα της Ε.ΛΑ.Δ.Α. μαζεύτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες στο Σύνταγμα κι εμείς οι τρεις, ο Γλέζος, ο Κασιμάτης κι εγώ βρεθήκαμε όπως έπρεπε στον Άγνωστο Στρατιώτη, οι σύντροφοί μας του ΠΑΜΕ βρίσκονταν στην Ομόνοια και του ΣΥΡΙΖΑ στο άγαλμα του Βύρωνα... Τα ίδια και χειρότερα θα γίνουν μέσα στη Βουλή. Το σημερινό Σύστημα έχει μετατρέψει την Βουλή των Ελλήνων σε ένα συρμό που τρέχει επάνω σε ξένες ράγες που έχουν τοποθετήσει το ΔΝΤ και η Ευρώπη των Τραπεζών. Και τώρα με τις εκλογές ο καυγάς γίνεται για να μπει ο τάδε σε κάποιο βαγόνι ή ο δείνα από το τέταρτο να πάει στο τρίτο, από το τρίτο στο δεύτερο και ούτω καθ' εξής.

Και φαίνεται ότι δεν τους ενδιαφέρει προς τα πού θα πάει το τραίνο. Το οποίο βεβαίως πηγαίνει προς τα εκεί που το οδηγούν οι ξένες ράγες. Επομένως για μένα ο στόχος είναι ένας: να σπάσουμε τις ράγες και να φτιάξουμε καινούριες, δικές μας, που να οδηγούν εκεί που εμείς θέλουμε.

Αυτό θα πει «Εθνική Ανεξαρτησία-Παλλαϊκή Εξουσία και Πατριωτική Αναγέννηση».

Τελικά η Σπίθα θα αποφασίσει κυριαρχικά για το τι θα κάνει με τις Εκλογές.

Εγώ από τη μεριά μου παραμένω πιστός στις ιδέες μου και σας δηλώνω ρητά και κατηγορηματικά ότι θα μείνω έξω απ' αυτό το παιχνίδι και ουδείς δικαιούται να με εμπλέξει εμμέσως ή αμέσως, γιατί πιστεύω ακράδαντα ότι μ' αυτά και μ' αυτά αφήνουμε τον λαό μας και πάλι ορφανό χωρίς καμμιά ελπίδα για ένα καλλίτερο αύριο.

Αθήνα,  27.3.2012

Μίκης Θεοδωράκης

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (στ) - Μίκης Θεοδωράκης

Το κείμενο του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου με τον τίτλο «Ζητείται Ηγέτης» που διάβασα πρόσφατα στην Ιστοσελίδα του ΚΑΠ, μου έδωσε την αφορμή για μια σειρά σκέψεις:

Το ερώτημα είναι αν ο Ηγέτης γεννά την Ιδεολογία ή η Ιδεολογία γεννά τον Ηγέτη. Πάντως το βέβαιο είναι ότι Ηγέτης (με την ιστορική σημασία της λέξης) χωρίς Ιδεολογία δεν μπορεί να υπάρξει, όπως και Ιδεολογία χωρίς Ηγέτη κινδυνεύει να μείνει στα χαρτιά.

Προσωπικά θεώρησα ότι σήμερα στη χώρα μας η Ιδεολογία που θα μας βοηθήσει να σπάσουμε τα δεσμά και να προσφέρουμε στο Λαό και τη χώρα μας το ιδεολογικό όργανο που θα τον εξοπλίσει και θα τον βοηθήσει για να κατακτήσουμε την Ελευθερία και την Ανεξαρτησία μας είναι αυτή που ανέπτυξα στα κείμενα-ομιλίες μου που περιέχονται στο βιβλίο μου «Σπίθα-Για μια Ελλάδα Ανεξάρτητη και δυνατή». Πιστεύω ότι είναι η πρώτη φορά που η Αριστερά θέτει στη χώρα μας ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα Εξουσίας προσαρμοσμένο στις ειδικές διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες και συσχετισμούς δυνάμεων. Με μια λέξη θα το έλεγα «Ιδεολογία της Ρήξης».

Κι αυτό γιατί θεωρώ ότι το «κουβάρι» με το οποίο τύλιξαν τον λαό μας (σαν την αράχνη) από το 1944 έως σήμερα έχει φτάσει στα όριά του. Δηλαδή δεν ξεμπλέκεται με κανένα άλλο τρόπο παρά με το σπαθί, όπως έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος με τον Γόρδιο Δεσμό. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια που κανείς δεν θέλει ούτε να την ακούσει και ούτε ακόμα περισσότερο να την παραδεχθεί και να προσπαθήσει να την κάνει πράξη.

Κι αυτή η αλήθεια έλαμψε όπως φαίνεται μόνο για μια στιγμή σαν αστραπή, όταν πρωτοειπώθηκε την 1η του Δεκέμβρη του 2010. Από όσους την κατάλαβαν, κάποιοι φοβήθηκαν και λάκισαν. Όμως ως φαίνεται, μείνανε αρκετοί στις γραμμές της Σπίθας που θεώρησαν ότι ακούν σε μια νέα εκδοχή τα γνωστά τους δήθεν επαναστατικά συνθήματα. Συνθήματα όπως τόσα και τόσα άλλα που ως τώρα λέγονται για να μη γίνονται και που απλώς χρησιμεύουν σαν άλλοθι που θεραπεύουν ταλαιπωρημένες συνειδήσεις.

Όπως είπαμε, το «κουβάρι» που μας έχει τυλίξει μέχρι ασφυξίας δεν ξετυλίγεται. Όπως δεν ξετυλίγεται από τη μύγα που έπεσε στα δίχτυα της αράχνης.

Όμως υπάρχουν ακόμα κάποιοι όπως κι εγώ, που πιστεύουν ότι ο Λαός δεν είναι μύγα και ότι διαθέτει πολλαπλάσια δύναμη από την αράχνη, φτάνει να το πιστέψει, να το δει και να το πράξει. Δηλαδή να πνίξει την Αράχνη μέσα στα ίδια της τα δίχτυα.

Γι' αυτό πιστεύω ότι η θεωρία «ξετυλίγω το κουβάρι», δηλαδή «πιστεύω ότι οι εκλογές θα μας απαλλάξουν από τα δεσμά» μέσα στον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων με διάσπαρτες τις δυνάμεις της Αριστεράς και τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, είναι θεωρία αποπροσανατολισμού και το μόνο που κάνει είναι να δώσει επί πλέον χρόνο στις δυνάμεις της εξάρτησης που με όλες τις αντιθέσεις τους παραμένουν ενωμένες, ώστε να μπορέσουν να τυλίξουν το λαό μας ακόμα πιο ασφυκτικά με τα αρπακτικά τους πλοκάμια.

Και φυσικά μια τέτοια θεωρία και πολιτική σβήνει τη Σπίθα και την κάνει στάχτη πάνω στις τόσες και τόσες στάχτες που συσσώρευσαν επάνω στο σώμα του Λαού οι δήθεν φιλικές του δυνάμεις που εδώ και πολύ καιρό έχουν εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης του εργαζόμενου λαού που σήμερα δέχεται τα σκληρότερα χτυπήματα.

Η Σπίθα όπως την εννοώ εγώ, βρίσκεται έξω και ενάντια στην ξένη Εξάρτηση και το ντόπιο Σύστημα Εξουσίας. Καταγγέλλει την αμαξοστοιχία της Εξουσίας που προχωρά πάνω σε ξένες ράγες. Και έχει ως πρωταρχικό σκοπό να τις σπάσει και στη θέση τους να βάλει τις ράγες που θα μας οδηγήσουν στην Εθνική Ανεξαρτησία, την Παλλαϊκή Εξουσία και την Πατριωτική Αναγέννηση.

Και φυσικά θεωρώ ότι αποτελεί ουσιαστικά κοροϊδία το να επιδιώξει κανείς με τις εκλογές να μπει σ' ένα βαγόνι σ' αυτό το τραίνο της απάτης που οι ξένοι το ελέγχουν ολοκληρωτικά.

Επομένως όσοι δεν πιστεύουν σ' αυτή την Ιδεολογία της ρήξης, δεν μπορεί να ανήκουν στην Σπίθα. Άλλωστε υπάρχουν τόσα και τόσα κόμματα και κινήσεις με τις γνωστές ιδεολογίες που ως σήμερα δεν βοήθησαν τον λαό μας να μη φτάσει στο σημείο που τον οδήγησαν οι εχθροί του. Τότε όμως για ποιο λόγο υπάρχουν; Για να δίνουν άλλοθι στην Εξουσία να βάζει το μαχαίρι πιο βαθειά στις σάρκες του Λαού μας;

Ίσως για όλους αυτούς τους λόγους οι πραγματικοί Σπιθιστές και Σπιθίστριες να αναθεωρήσουν την ως τα τώρα τακτική του ΚΑΠ και να ακολουθήσουν άλλες μεθόδους που να μην τους εκθέτουν στην Εξουσία και στα παραρτήματά της. Η κατάσταση θα γίνεται κάθε μέρα και πιο δηλητηριώδης, εκδικητική και αιμοβόρα. Πάρτε τα μέτρα σας.

Γι' αυτό το λόγο είναι άμεση ανάγκη η Σπίθα να αναγεννηθεί μέσα από τις αδυναμίες και τα λάθη της. Αν σκεφτούμε ότι σήμερα μονάχα εμείς έχουμε σαν βασικούς στόχους τη ρήξη με όπλο την ενότητα του Λαού, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό μας κάνει να βρισκόμαστε στο στόχαστρο των κατάμαυρων δυνάμεων. Γι' αυτό το λόγο μας ταλαιπωρούν από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε και τώρα που η κατάσταση θα γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη για το Λαό, οι επιθέσεις θα είναι πιο συχνές και πιο ύπουλες.

Γι' αυτό σας λέω «πάρτε τα μέτρα σας» και ο νοών νοείτω...

Η επομένη των εκλογών θα σημάνει την αφύπνιση του πληγωμένου Λαού, που σήμερα μισοκοιμάται με το παραμύθι των εκλογών. «Λες να αλλάξει κάτι;» σκέπτονται κι έτσι πνίγουν την οργή τους.

Όμως τα κουκιά είναι μετρημένα. Το ΠΑΣΟΚ μαζί με τη Ν.Δ., αν τελικά πετύχουν να φτάσουν μαζί τις 151 έδρες και με πρωθυπουργό τον κ. Παπαδήμο, ανανεωμένα από την νωπή εντολή του λαού, θα συνεχίσουν την εφαρμογή του Μνημονίου με νέα ορμή. Κι αλήθεια, ποιος θα τους εμποδίσει; Το ΚΚΕ κλεισμένο στο φρούριό του... Από την άλλη μεριά ο Κουβέλης με το ένα πόδι στην Εξουσία... Κι ανάμεσά τους ο ΣΥΡΙΖΑ οχυρωμένος κι αυτός μέσα σ' ένα κόμμα με έντεκα συνιστώσες. Το πολύ-πολύ να μπουν μαζί του 3-5 βουλευτές αντιμνημονιακοί.

Δηλαδή η Αριστερά από το ΚΚΕ έως τους απομονωμένους αντιμνημονιακούς βουλευτές όχι μονάχα δεν θα έχει συνοχή απέναντι στα συνενωμένα κόμματα του Μνημονίου αλλά επί πλέον θα εξακολουθεί να κατασπαράσσεται κόβοντας τις ίδιες της τις σάρκες. Και σας ρωτώ: Πού θα ακουμπήσει ο προδομένος Λαός; Σε ποιες δυνάμεις; Με ποιες ελπίδες;

Η Σπίθα μόνη της για να ενώσει όλες αυτές τις απογοητευμένες δυνάμεις χρειάζεται χρόνο πολύ κι ακόμα πιο πολλή πίστη, θέληση, υπομονή και επιμονή. Και τη βεβαιότητα ότι το μέλλον του Λαού μας θα έρθει μέσα στο Λαό, από τον ίδιο τον Λαό και όχι μέσα στις κλειστές αίθουσες της Εξουσίας όπως είναι η Βουλή που υπάρχει για ένα και μόνο λόγο: Για να τη χρησιμοποιούν σαν ένα μανδύα της ξένης εξουσίας, που είναι η μόνη που παίρνει αποφάσεις για μας χωρίς εμάς, με πειθήνιο όργανό της το εγχώριο Σύστημα Εξουσίας.

Αθήνα, 5.4.2012                                                             

Μίκης Θεοδωράκης

ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ (ζ) - Μίκης Θεοδωράκης

ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΣΕ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

Όπως είναι γνωστό, το ΚΑΠ-Σπίθα δημιουργήθηκε με βάση τις αναλύσεις, σκέψεις ιδέες και προτάσεις που περιέχονται στη Διακήρυξη της 1.12.2010 καθώς και στις συμπληρωματικές ομιλίες μου που περιέχονται στο Βιβλίο «Σπίθα- Για μια Ελλάδα ανεξάρτητη και δυνατή» και που όλες μαζί συνιστούν τη Νέα Ιδεολογία με κύριο στόχο την Απελευθέρωση της χώρας με όπλο την Πανεθνική Παλλαϊκή Ενότητα και την εφαρμογή ενός προγράμματος Εξουσίας, που παράλληλα με την οικονομική, μορφωτική και κοινωνική ανάπτυξη θα οδηγούσε στην Πατριωτική Αναγέννηση.

Με την παρέμβαση μου αυτή φιλοδοξώ να ξαναπιάσω το νήμα που κόπηκε βάναυσα με τα Δεκεμβριανά του 1944 και ό,τι ακολούθησε, που είχε σαν αποτέλεσμα να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας της Εαμικής Αριστεράς, να περιθωριοποιηθεί έκτοτε το ΚΚΕ και μαζί του το μαζικό προοδευτικό κίνημα (με λίγες ιστορικές εξαιρέσεις), γεγονός που κατέστησε τον λαό μας έρμαιο των κομμάτων της αμερικανοκρατίας, δηλαδή της ξένης εξάρτησης που εγκαταστάθηκε και λειτουργεί με διαφορετικές μεθόδους και πρόσωπα από το 1945 ως σήμερα.

Το ΕΑΜ υπήρξε γέννημα-θρέμμα του αγωνιζόμενου κατά της ξένης κατοχής Ελληνικού Λαού. Η ιδεολογία του ΕΑΜ, εντελώς πρωτότυπη σε διεθνή κλίμακα, συνδύαζε αρμονικά τον πατριωτισμό με τις ρίζες του μαρξισμού. Την εθνική απελευθέρωση με την παλλαϊκή εξουσία. Και την Λαοκρατία, δηλαδή την άμεση δημοκρατία με την Εθνική Ανεξαρτησία και την Πατριωτική Αναγέννηση.

Με την υπογραφή του Μνημονίου Ι. τον Μάη του 2010 διαπίστωσα ότι άρχισαν να συντελούνται θεμελιακές ανακατατάξεις στο βάθος της ελληνικής κοινωνίας.

Το Σύστημα-Εξουσία έμπαινε σε βαθειά κρίση που άρχισε να συγκλονίζει όλο το οικοδόμημα της ξένης Εξάρτησης. Όλες αυτές οι διαπιστώσεις με οδήγησαν στη σύνταξη της Ιδρυτικής Διακήρυξης μέσα από την οποία ξεπετάχτηκε το ΚΑΠ.

Υπολόγισα ότι οι αντικειμενικές συνθήκες που δημιουργεί η εθελούσια παράδοση -χωρίς στρατιωτική ήττα- της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας, θα δημιουργούσε ένα συνεχώς αυξανόμενο και διογκούμενο κύμα ντροπής, αγανάκτησης και οργής μέσα στην ελληνική κοινωνία. Με το Μνημόνιο I. εκτός από την Εθνική Ανεξαρτησία και το ξεπούλημα της χώρας στους ξένους ο Γ. Παπανδρέου και η κυβέρνηση του δέχτηκαν να παραδώσουν την διακυβέρνηση της Ελλάδας με την παρουσία της Τρόικα περιορίζοντας το ρόλο μιας εκλεγμένης κυβέρνησης σε ρόλο πειθήνιας υποταγής στις αποφάσεις τους.

Έτσι ξεσκεπάστηκε οριστικά το Σύστημα Εξουσίας στην ολότητα του αποκαλύπτοντας πανηγυρικά την έκταση της Ξένης Εξάρτησης.

Στις εκλογές του 2009 δύο εκατομμύρια ψηφοφόροι εγκατέλειψαν τη Ν.Δ. Στις δημοτικές του 2010 εγκατέλειψε το ΠΑΣΟΚ άλλο ένα εκατομμύριο ψηφοφόρων.

Ήδη μια θάλασσα Ελλήνων πολιτών, που μαζί με τις οικογένειες τους μπορεί να φτάνουν τα πέντε εκατομμύρια, τραυματισμένοι και προβληματισμένοι μένουν κομματικά άστεγοι και εξ αντικειμένου προστίθενται στο στρατόπεδο των ανεξάρτητων πολιτών.

Και σας ρωτώ, είναι δυνατόν μια υπεύθυνη πολιτική ηγεσία να αγνοήσει αυτή την πραγματικότητα; Και όμως οι φίλοι μας της αριστεράς αυτό ακριβώς έκαναν οχυρωμένοι πίσω από την ξεπερασμένη άποψη ότι το μέλλον μιας χώρας στηρίζεται σε μια δήθεν ιδεολογική πρωτοπορία, ακόμα κι αν εκφράζει μια κοινωνική μειοψηφία της τάξης του 15%. Και είπα «δήθεν», γιατί έχει αποδειχθεί ότι μετά το ΕΑΜ δηλαδή το 1944, όλες οι ηγεσίες της κομμουνιστικής αριστεράς, όλων των τάσεων, έκαναν και κάνουν συνεχή λάθη λόγω των δογματικών αγκυλώσεων που από την εποχή του Ζαχαριάδη κυριαρχούν σταθερά, με αποτέλεσμα να έχουν χάσει την επαφή τους με την πραγματικότητα. Και όταν έτυχε να επικρατήσουν οι αντιδογματικές δυνάμεις.που αποτελούν και την πλειοψηφία μέσα στα στελέχη και τα μέλη της αριστεράς, όπως στα 1958, τότε που η ΕΔΑ κέρδισε το 25% των ψηφοφόρων είτε στα 1963-66 με τους Λαμπράκηδες και τη δημιουργία του Πατριωτικού Μετώπου δυο μέρες μετά

την 21η Απριλίου (όπου και στα δύο εμπλέκομαι άμεσα κι εγώ) είτε με την Ενωμένη Αριστερά στα 1974 είτε τέλος με τον Συνασπισμό του 1989, οι δογματικοί κατάφεραν να διαλύσουν αυτές τις φωτεινές εξαιρέσεις (που έφεραν την Αριστερά στο κέντρο της εθνικης-πολιτικής ζωής) και να την ξαναβάλουν στο περιθώριο.

Δύο ήταν τα μεγάλα λάθη κατά την άποψη μου: Η υποτίμηση της πλειοψηφίας με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του μαζικού κινήματος και το γεγονός ότι στη χάραξη της πολιτικής τους δεν ελάμβαναν καθόλου υπ' όψιν το ότι από το 1950 βρισκόμαστε κάτω από την ουσιαστική κηδεμονία της αμερικανοκρατίας. Με άλλα λόγια η κατάκτηση της λαϊκής πλειοψηφίας και της Εθνικής Ανεξαρτησίας ήταν και είναι οι προϋποθέσεις για να γίνει κάποτε η Αριστερά κόμμα Εξουσίας.

Αντίθετα η εγκατάλειψη της προσπάθειας για την κατάκτηση αυτών των δύο στόχων οδηγεί στη σημερινή ομολογημένη από τους ίδιους παραίτηση για την εφαρμογή εκ μέρους τους ενός προγράμματος εξουσίας. Όμως ένα κόμμα της Αριστεράς δεν θα πρέπει να αρκείται μόνο στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων του εργαζόμενου λαού αλλά να αποβλέπει και να προετοιμάζεται σταθερά για την κατάκτηση της εξουσίας, δηλαδή για την πλήρη απελευθέρωση της χώρας και του Λαού.

Λόγου χάρη αν ήθελε το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ να στοχεύσει πραγματικά στην κατάκτηση της Εξουσίας, τότε θα έπρεπε να δει από πού και πώς θα αντλούσε τους ψηφοφόρους που θα του πρόσφεραν την κυβερνητική εξουσία και παράλληλα να προτείνει και να εφαρμόσει το σχέδιο για την απαλλαγή μας από την ξένη κηδεμόνευση και την κατάκτηση της εθνικής Ανεξαρτησίας,

Είναι όμως φανερό ότι έχουν παραιτηθεί από αυτόν τον βασικό στόχο -την Εξουσία- για τον οποίο άλλωστε έχουν δημιουργηθεί επιλέγοντας το ρόλο της πάγιας αντιπολίτευσης οδηγώντας την Αριστερά στο περιθώριο της εθνικής-κοινωνικής ζωής και αφήνοντας ουσιαστικά ελεύθερο το πεδίο στις κάθε είδους συντηρητικές-αντιδραστικές δυνάμεις να κυριαρχούν και το χειρότερο να εφαρμόζουν σε μεγάλο βαθμό τις εντολές των ξένων σε όλους τους ευαίσθητους τομείς της εθνικής ζωής: Διεθνείς Σχέσεις, Άμυνα, Οικονομία, Πολιτική. Και από το 1980 την ύποπτη υποβάθμιση της Παιδείας και του Πολιτισμού, δηλαδή των δύο βασικών θεμελίων, επάνω στα οποία στηρίζεται η εθνική μας ιδιοσυστασία. Ο πυρήνας της ελληνικότητας.

Το αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στα δύο κόμματα της Αριστεράς αποδυναμώνει ακόμα περισσότερο τις αντιστάσεις του Λαού μας μεταθέτοντας την μεγαλύτερη δυναμική της αντιπαράθεσης στις μεταξύ τους σχέσεις. Έτσι το 8% του ενός προσπαθεί να εκμηδενίσει το άλλο 8% του άλλου αντί έστω κι αυτό το 16% ενωμένο (που μόλις ενωθεί θα φτάσει σίγουρα το 30%) να δημιουργήσει ένα ατσάλινο τείχος άμυνας, ιδιαίτερα σήμερα που απροκάλυπτα πλέον οι ξένοι μας χτυπούν λυσσαλέα με την συνεργασία των συνενωμένων αντιδραστικών αντιλαϊκών δυνάμεων. Αντίθετα η Αριστερά αφήνει τον Λαό γυμνό και απροστάτευτο με μόνη έγνοια πώς το ένα κομμάτι της θα κατακτήσει 2 ή 3 μονάδες περισσότερες από το άλλο.

Μέσα σ' αυτό το θλιβερό σκηνικό μπορεί να δημιουργηθεί ένα ενιαίο αντιμνημονιακό Μέτωπο;

Η δική μου απάντηση είναι ότι είναι αδύνατον να γίνει σε επίπεδο ηγεσιών, ενώ σε επίπεδο οπαδών είναι δύσκολο αλλά εφικτό. Και γι' αυτό στο Πρόγραμμα Εξουσίας του ΚΑΠ που προσπάθησα να δώσω το πρόπλασμα του στο βιβλίο μου «Σπίθα», στηρίζεται σε μια νέα ανάλυση των κοινωνικών ταξικών σχέσεων και θέτει σαν προϋπόθεση τη χάραξη μιας πολιτικής με στόχο την Εξουσία, την ενεργητική συμμετοχή της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού μέσα σε ένα ενιαίο αντιστασιακό πολιτικό μέτωπο.

Στο σημείο αυτό το ΚΑΠ διαχωρίζεται από τα κόμματα της κομμουνιστικής Αριστεράς ως προς την εκτίμηση του ρόλου της λαϊκής πλειοψηφίας και του προοδευτικού λαϊκού κινήματος που για μας έχει δύο περιεχόμενα-μορφές, το πολιτικό και το πολιτιστικό,

Η άλλη θέση που μας διαχωρίζει είναι η αναγκαιότητα της ριζοσπαστικής-επαναστατικής ρήξης. Για μας δεν υπάρχει ούτε ελάχιστη πιθανότητα να καταπολεμήσεις και να νικήσεις το Σύστημα μέσα από το Σύστημα. Εξ άλλου για να γίνεις αποδεκτός από το Σύστημα μέσα σε συνθήκες ασφυκτικής εξάρτησης από τους ξένους όπως συμβαίνει σήμερα, θα πρέπει να έχεις δώσει στην Εξουσία χειροπιαστά δείγματα ότι έχεις εγκαταλείψει κάθε προοπτική ριζικής-επαναστατικής αλλαγής, οπότε όχι μόνο σου επιτρέπει να γίνεις κι εσύ μέρος του Συστήματος αλλά σε αντιμετωπίζει ουσιαστικά σαν σύμμαχο του. Οι αριστεροί ηγέτες έχουν τα προνόμια των κομμάτων εξουσίας. Πού ακούστηκε, αλήθεια, ένας επαναστάτης αρχηγός να φρουρείται από σμήνη αστυνομικών; Η δικαιολογία ότι θα πρέπει να συμμετέχουμε ενεργητικά σε όλα τα όργανα της αστικής δημοκρατίας, δεν στέκει, γιατί στη χώρα μας όλες οι φιλελεύθερες κατακτήσεις (Κοινοβούλιο, Συνδικαλισμός, Έλεγχος της Εθνικής Άμυνας, της εξωτερικής πολιτικής, της Οικονομίας, της Πολιτικής κι ακόμα της Παιδείας και του Πολιτισμού, όλες αυτές οι δημοκρατικές κατακτήσεις) βρίσκονται κάτω από την εποπτεία των ΗΠΑ.

Μετά το Μνημόνιο I. η εποπτεία της χώρας μας επεκτάθηκε στις ισχυρές χώρες της Ευρώπης με προεξάρχουσα την αντιδραστική κυβέρνηση της Γερμανίας. Το ΔΝΤ και η Τρόικα είναι η σύγχρονη μορφή της ξένης Εξάρτησης, ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Η φανερή παρουσία της αμερικανοκρατίας ήταν η Χούντα. Όμως τόσο η μία όσο και η άλλη φανερή μορφή της Ξένης Εξάρτησης δεν είναι τίποτα άλλο παρά η επιβεβαίωση της μόνιμης καταπάτησης της Εθνικής μας Ανεξαρτησίας δηλαδή του μόνιμου και πλήρους ελέγχου της εθνικής μας ζωής από τους ξένους.

Εάν αναλύσουμε λεπτομερώς τα γεγονότα από το 1945 έως σήμερα, θα δούμε πόσο αποφασιστικός υπήρξε ο ρόλος του ξένου παράγοντα στη διαμόρφωση της εθνικής μας ζωής.

Η άρνηση αυτής της πραγματικότητας φανερώνει την παραίτηση από κάθε προσπάθεια για την αντιμετώπισή της κι ακόμα περισσότερο για την αλλαγή της. Και είναι αυτή η παθητική αποδοχή της πραγματικότητας στην πράξη, δηλαδή της έλλειψης εθνικής ανεξαρτησίας που μοιραία οδηγεί στην αποδοχή και στην ένταξη στο ισχύον Σύστημα Εξουσίας που εκ των πραγμάτων υπάρχει για να εξυπηρετεί πρώτα τα συμφέροντα των ξένων και μετά εκείνα του ελληνικού λαού.

Όμως μια τέτοια πολιτική στην ουσία αφοπλίζει τα πιο ευαίσθητα και εκτεθειμένα στα χτυπήματα της οικουμενικής και πολιτικής εξουσίας τμήματα του εργαζόμενου λαού, γιατί δεν φτάνει ο βερμπαλισμός και τα ωραία λόγια για να τον βοηθήσουν να σωθεί από την λαίλαπα της μετωπικής επίθεσης που δέχεται ειδικά σήμερα.

Με όλα αυτά φτάνουμε στο συμπέρασμα ότι αν με τον όρο «Αριστερά» εννοούμε την συνεχή αντιπαράθεση με όλες τις ντόπιες και ξένες αντιδραστικές δυνάμεις με στόχο την τελική ρήξη και την εδραίωση της παλλαϊκής εξουσίας, τότε οι δικές μας αναλύσεις, ιδέες, προτάσεις, πρόγραμμα και δράσεις μάς καθιστούν τη μοναδική δύναμη της Αριστεράς σήμερα στη χώρα μας.

Φοβάμαι όμως ότι οι οργανωτικές εξελίξεις ως σήμερα έχουν αποδείξει ότι ένα σημαντικό μέρος των μελών της Σπίθας δεν έχει κατανοήσει είτε δεν έχει αποδεχθεί αυτή την βαρυσήμαντη αλήθεια-πραγματικότητα.

Το ίδιο δυστυχώς συνέβη και με το ΠΟ.ΣΥ., με αποτέλεσμα το ΚΑΠ να έχει μεταβληθεί σε μια Λέσχη ατέρμονων συζητήσεων.

Το δυστύχημα για μας είναι το γεγονός ότι η απόφαση μας να μην μπούμε στο νόθο παιχνίδι των εκλογών, από μια πλευρά μας εκθέτει, όμως από μιαν άλλη μας καθιστά -την επομένη των εκλογών- τη μοναδική δύναμη που έμεινε πιστή στο πλευρό του Λαού, έξω και ενάντια στο Σύστημα κι επομένως την μοναδική δύναμη που είναι άξια να τον οδηγήσει στην τελική λύση.

Αυτή είναι η αντικειμενική αλήθεια κι αυτές οι αντικειμενικές συνθήκες μας περιμένουν. Κι ενώ οι ιδέες μας -οι επιβεβαιωμένες από τις συγκλονιστικές συγκεντρώσεις στις οποίες ο Λαός μας είπε «παρών»- μας οδηγούν σε ρόλους και καθήκοντα που θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε μετά από 2-3 μήνες, με μια δυναμική -ας πούμε 100 μονάδων, η υποκειμενική δύναμη και δυναμική μας δεν φτάνει ούτε στο 10.

Διάβασα προσεκτικά όλα τα πρακτικά των συνεδριάσεων του ΠΟ.ΣΥ. και δεν είδα ούτε ίχνος από τη συλλογιστική που ανέπτυξα στη σειρά των άρθρων μου «Για τις εκλογές». Το γεγονός αυτό οδήγησε το ΚΑΠ εκτός της πολιτικής σκηνής. Εξ άλλου το γεγονός ότι οι ιδέες μου παραμένουν με τον τρόπο αυτό μετέωρες, με εκθέτει προσωπικά σε χυδαίες επιθέσεις, διαδόσεις, στημένα γκάλοπ αλλά και απόπειρες ενάντια στη σωματική μου ακεραιότητα. Αυτό με οδηγεί σε σκέψεις για το ίδιο το μέλλον της Σπίθας. Γιατί σε περίπτωση που αυτή η φωνή μου δεν βρει απήχηση στις γραμμές μας και στο ΠΟ.ΣΥ., θα φορτωθώ μόνος μου την οργή των εξουσιαστών, που επειδή είναι υποχρεωμένοι να βάλουν με το Μνημόνιο II. το μαχαίρι πιο βαθειά, θα πολλαπλασιαστεί το μένος τους εναντίον μου και δεν θα αρκεστούν να με χτυπήσουν στο αναπνευστικό μου σύστημα όπως έκαναν εσχάτως.

Για μένα βέβαια αυτό είναι το λιγότερο κακό. Το τραγικό είναι να βρεθώ και πάλι μόνος ύστερα από τόσες και τόσες προσπάθειες, μόνο και μόνο γιατί στις γραμμές μας παραμένουν λίγες -ελάχιστες- δυνάμεις ξένες προς την ιδεολογία και τη νοοτροπία του Σπιθιστή και της Σπιθίστριας.

Στην αντίθετη περίπτωση όμως που οι σκέψεις και προτάσεις μου συναντήσουν γόνιμο έδαφος, η οργή της εξουσίας θα συμπεριλάβει και την Σπίθα, Και όχι μόνο η οργή της εξουσίας αλλά και τα φαρμακερά βέλη όλων αυτών που παριστάνουν τους φίλους του λαού μας, ενώ στην πραγματικότητα έχουν γίνει από καιρό ουσιαστικά στηρίγματα της Εξουσίας, καθώς διαιρούν και αποπροσανατολίζουν τον Λαό.

Είμαστε μόνοι και το γεγονός αυτό με οδηγεί σε νέες σκέψεις και προβληματισμούς για τη δομή, τις λειτουργίες, τις εσωτερικές σχέσεις και το περιεχόμενο και τη μορφή των δράσεων καθώς μπαίνουμε σε νέα εποχή.

Αναθεωρώ και την άποψη που είχα μετά το Συνέδριο για τον δικό μου ρόλο. Όλα αυτά θα συζητηθούν άμεσα. Μπορεί να μην αναπνέω ομαλά, όμως εξακολουθώ να έχω ανέπαφη την σκέψη μου και ακόμα περισσότερο δυναμωμένη τη θέληση μου. Ευτυχώς που υπάρχουν πλάι μου αγωνιστές όπως ο Γιώργος Κασιμάτης, που θα πρέπει να είναι υπόδειγμα για όλες και για όλους. Γι' αυτό και κλείνω τη σειρά αυτών των άρθρων με το σημείωμα του που έλαβα για τα άρθρα αυτά.

-------------------------------------------------------------

Αγαπητέ Μίκη,

Σε συγχαίρω από την καρδιά μου για την αντρίκεια στάση που τήρησες απέναντι στις δελεαστικές προτάσεις και στις δόλιες διαδόσεις για συμμετοχή σου στις εκλογικές διαδικασίες. Οι διαψεύσεις σου και η απάντησή σου ήταν μια γνήσια πατριωτική και μια πραγματική αντιστασιακή στάση. Στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα ο Ελληνικός Λαός, οι εκλογές είναι μια λάσπη. Όσοι θέλουν να μπουν σ' αυτή τη λάσπη ή είναι σκουλήκια ή θα μεταβληθούν σε σκουλήκια της λάσπης. Η Ελλάδα σήμερα χρειάζεται μόνο αντίσταση. Χρειάζεται μια πανεθνική αντίσταση του Ελληνικού Λαού, όπως αυτήν που δύο φορές διακήρυξες: την 1η Δεκεμβρίου 2010 με την ίδρυση του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών και την 1η  Φεβρουαρίου 2012 με την ίδρυση του Ε.ΛΑ.Δ.Α. Μια αντίσταση όλων των Ελλήνων, χωρίς κομματικές εξαρτήσεις. Μόνο μια τέτοια αντίσταση, μόνο μια τέτοια στάση, όπως η δική σου, μπορούν να γεννήσουν την πολιτική σκέψη και ηγεσία που θα μπορεί να κερδίσει δημοκρατικά την εμπιστοσύνη του Ελληνικού Λαού και να φοβίσει πραγματικά τους εχθρούς του.  Μίκη, κράτα καλά στην κορυφή της αντίστασης και μόνο της αντίστασης!                                                                

Γιώργος Κασιμάτης

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αθήνα, 7.4.2012, 

Μίκης Θεοδωράκης

 

Διάλογοι & Διαλογισμοί

Ομιλίες & Κείμενα

Διεθνές Συνέδριο

"εκ βαθέων"

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ